
Kötü bir gün, yarım kalan işler, bir ilişkideki gerilim — ve elin kendiliğinden telefona gidiyor. Stresten ve kötü ruh halinden kaçmak için internete sığındığımız apaçık görünüyor. Duisburg-Essen Üniversitesi'nden araştırmacılar bunu sınadı: iki hafta boyunca 900 yetişkini izlediler. Sonuç şaşırtıcı: bizi en sık kaydırmaya, oyun oynamaya ve alışveriş yapmaya devam ettiren stres değil, sıradan günlük cazibe — ve sonunda ekranın seni ne kadar güçlü çektiğini kontrol edebilirsin.
Soru basit görünüyor ama cevap hiç de açık değil. İnsanlar keyifleri kaçık ve stresli oldukları için mi internette çok fazla zaman geçiriyor? Yoksa tersi mi doğru: ekran başında geçen çok sayıda saat ruh hallerini bozuyor ve işte, üniversitede ya da bir ilişkide sorumluluklarla başa çıkmayı zorlaştırıyor mu?
Almanya'daki Duisburg-Essen Üniversitesi'nden bir ekip konuya yakından bakmaya karar verdi. Çalışmanın eş yazarı olan doktora öğrencisi Andreas Oelker, birçok kişiye tanıdık gelecek bir mekanizmayı anlatıyor: “Sanki bir kısır döngümüz var.”
Oelker'e göre her şey masum bir şekilde başlıyor. “Ruh halin kötüyse, interneti kullanarak onu iyileştirmeye çalışırsın ama pek işe yaramaz.” İşe yaramadığı için yine telefona uzanırız. “Böylece onu giderek daha çok kullanırsın” diye ekliyor araştırmacı.
Bu, hazır bir açıklama gibi geliyor: stres ve kötü ruh hali kaydırmayı besliyor. Ancak çalışma, asıl suçlunun başka yerde olduğunu gösterdi.
Araştırmacılar 14 gün boyunca 18 ila 65 yaş arasındaki 900 katılımcıyı izledi. Birini belirli bir anda sosyal medyaya girmeye, çevrimiçi bir oyun açmaya ya da internetten alışveriş yapmaya neyin ittiğini öğrenmek istiyorlardı. Sonuçlar PLOS One adlı bilimsel dergide yayımlandı.
En önemli bulgu, insanları internete iten ana etkenin stres ya da ruh hali değil, günlük, anlık cazibe olması. Çevrimiçi olma isteği tek başına, kişinin bunu gerçekten yapma olasılığını iki katına çıkardı.
Sonra ödül geliyor. Çevrimiçi olmaya bir haz ve rahatlama hissi eşlik ediyordu; bu da insanları aynı şeyi yeniden yapmaya teşvik ediyordu. Tek bir kararla bozulması zor bir alışkanlık böyle oluşuyor.
Araştırmacılar hayatın geri kalanına ne olduğuna da baktı. Cazibe ile diğer sorumlulukların ihmal edilmesi arasındaki bağın, internet alışkanlıkları en yerleşik olan kişilerde en güçlü olduğu ortaya çıktı. Alışkanlık ne kadar derine kök salmışsa, ekran başındaki kısa bir an o kadar kolay ertelenmiş işlere dönüşüyor.
Bu, stresin hiçbir etkisi olmadığı anlamına mı geliyor? Tam olarak değil. Tüm grup genelinde ekran süresini yalnızca az etkiledi. Ancak ağır alışkanlıkları olan kişilerde tablo farklıydı: stresli günler daha güçlü cazibe ve daha derin ihmal anlamına geliyordu. Başka bir deyişle, zaten ciddi bir sorunu olanlar için stres ateşe benzin döküyor.
Yazarlar, internet kullanımının tamamının zararlı olmadığını güçlü biçimde vurguluyor. Sorun, kullanım aşırı ya da sorunlu hale geldiğinde başlıyor ve bu yalnızca kullanıcıların küçük bir bölümünü ilgilendiriyor.
Çalışmanın bir başka eş yazarı Silke M. Müller dengeye dikkat çekiyor: önemli olan, bu arada hayatın diğer önemli alanlarını ihmal etmemek. Bu, hem günlük sorumluluklar hem de sağlığı destekleyen şeyler için geçerli, örneğin:
Araştırmacıların vardığı sonuçların pratik bir önemi var. Asıl itici güç stres değil cazibe ise, tedavi ve önleme yalnızca stresi hafifletmeye veya ruh halini iyileştirmeye değil, internete girme dürtüsünü kontrol etmeye odaklanmalı. Oelker, insanların cazibe anlarını fark etmelerine yardımcı olmanın yalnızca duygulara odaklanmaktan daha etkili olabileceğini belirtiyor.
Yazarlar ayrıca, zorluklarla başa çıkmanın daha sağlıklı yollarının sosyal medyaya ya da oyunlara yönelmekten daha iyi işlediğini savunuyor. Ekranlardan uzaklaşmak da gerçek mutluluk getiren şeylerle yeniden bağ kurmamıza yardımcı olabilir.
Çevrimiçi geçirilen saatleri stres ve kötü ruh haliyle açıklamayı seviyoruz, ama Duisburg-Essen çalışması çoğu zaman daha basit bir şeyin söz konusu olduğunu gösteriyor: anlık cazibe ve bunu tekrarlamamıza yol açan hoş rahatlama. Stres esas olarak zaten bağımlı olanlar için önem taşıyor. Diğer herkes için en önemli şey, elin telefona uzandığı anı fark etmek ve ekranın egzersizi, temiz havayı ve insanları dışarı itmemesini sağlamak.
5 soru · bir dakika